Home
Facebook Twitter

ZOMERcolumns



Hieronder vindt u de zomercolumns terug die tijdens de zomermaanden in de GemeenteFlits te lezen waren.


Onze reis naar de Gordel van smaragd

 
Deze reis naar Indonesië die we aanvankelijk in 2016 zouden doen werd door de ziekenhuis opname van Wim afgezegd en nu hebben we dit jaar deze reis van 17 juni t/m 3 juli kunnen doen.
Het was een heel bijzondere reis, niet alleen om zijn schitterende natuur maar zeker ook om de verschillende bezienswaardigheden te zien en te ervaren.
Heel prettig was de omgang met de Indonesiërs zowel op Java als Bali.
Het was wel een overgang  naar tropische temperaturen, alle dagen zo’n 30 graden  met een heel hoge luchtvochtigheid.
Mooi was:  de zonsopgang te zien met honderden mensen, op de top van de Penanjakanberg in het Bromo nationalpark.
In de ochtend hebben we de Bromo(krater) beklommen.  Het was vermoeiend om over de lava te lopen en daarna een  hoge trap te beklimmen, maar dan stond je ook aan de rand van de krater. De rook steeg omhoog en de krater liet zijn borrelend geluid horen: indrukwekkend.
 
In Malang - tijdens een wandeling door de straatjes - werden wij uitgenodigd door een gezin. Dit omdat de ramadan was afgelopen en het Suikerfeest werd gevierd. Een heel speciale, interreligieuze ontmoeting op de zondagmorgen!
Met de trein hebben we 500km dwars door Java gereden. Schitterende vergezichten van prachtig aangelegde rijstvelden.
 
Ook hebben we de Borobudur bezocht, een eeuwenoud tempelcomplex en een zeer belangrijk boeddhistisch  bedevaartsoord .
Op Bali is de religie vooral hindoeïstisch, elk huis heeft daar zijn eigen tempeltje.
Bijzonder mooie tempels hebben we daar gezien o.a. de Zeetempel van Tanah Lot.
 
We hebben een reis gemaakt waar we met dankbaarheid op terug  kijken.
 
Janny en Wim Kapteijn



Een interview op een middag in augustus

Het is een mooie zomeravond en ik heb het me buiten gezellig gemaakt met de kaarsen aan. Alsof ik op vakantie ben in eigen tuin, wat een heerlijke avond.
Ik denk terug aan vanmiddag, aan dat mooie gesprek. Ik mocht voor de komende Kerkbank een gemeentelid interviewen. Een eervolle en heel speciale taak, om even een paar uurtjes een kijkje te nemen in het geloofsleven van iemand anders. Te horen wat zijn kijk op het leven is en op de onderwerpen die hij aanroert.
Tijdens het gesprek heb ik nieuwsgierig en vol interesse zitten luisteren naar de mooie verhalen als wij hem vragen hoe zijn geloofsleven is begonnen en zich ontwikkeld heeft. Zo zit ik urenlang te luisteren en mag ik vragen. Door zo al luisterend te vragen, ontspint zich een heel levensverhaal. Het lijkt wel alsof je je steeds meer openstelt voor de ander. Op die manier en zo intens luister je niet zo vaak. Beetje bij beetje hoor je, zie je, concludeer je en snap je…
Tijdens dit gesprek realiseer ik me dat we meestal het verhaal van een ander niet kennen, maar er vaak wel een oordeel over hebben. Als je de tijd neemt om naar het hele verhaal te luisteren, krijg je steeds meer respect voor de ander, en hoe het in zijn leven gelopen is. Ik stel voor mezelf vast dat we er in de huidige maatschappij vaak niet toe komen om echt te luisteren en oordelen we maar heel gemakkelijk.
Probeer het eens te doen…te vragen, te luisteren. Er ontstaan mooie dingen door open te staan voor het verhaal van de ander. Laten we met elkaar praten en van elkaar leren, met elkaar lachen en open staan voor de ander. Ik hoor van elke generatie in onze kerkgemeenschap, of ze nou elke zondag naar de kerk gaan of af en toe, dat ze op zoek zijn naar contact, naar echt luisteren, naar echte vragen. We weten het alleen niet van elkaar. Bij deze roep ik op om meer met elkaar in gesprek te gaan en te vragen zonder te oordelen…
Vanmiddag zaten we met drie generaties bij elkaar. Ieder met zijn eigen verhaal en we hebben elkaar weer een beetje beter mogen leren kennen. Toen ik terugfietste naar huis betrapte ik mezelf erop dat ik met een big smile op de fiets naar huis zat.
 
Liset Klompe


Europa Kinderhulp

Het is 22.00 uur, de bus naar Berlijn staat klaar om de kinderen terug te brengen naar huis.  Bijna drie weken geleden haalden we haar op en nu zwaaien we haar weer uit. De tijd is omgevlogen. Ze heeft genoten net als de voorgaande jaren. Het was al weer de zesde keer dat ze bij ons kwam.
De eerste keer dat ze kwam was erg spannend. We wisten dat er een meisje van 9 jaar uit Berlijn zou komen voor een kleine 3 weken en dat ze Carina heette. Half 7 ’s ochtends stonden we als gezin haar op te wachten. Er zitten wel 50 kinderen in de bus, welk meisje zou bij ons komen?  Vanaf de eerste dag klikte het met Carina. Ze is een ontzettend vrolijk meisje met veel energie en draait gemakkelijk mee in ons gezin. Ondanks dat ons Duits veel te wensen overlaat, gaat het communiceren behoorlijk goed.
Vijf jaar later zijn we gewend hoe het gaat: De dag van aankomst moet ze bijkomen van de reis en is ze erg moe. De dagen erna worden er ontzettend veel spelletjes gespeeld en maak je Carina vooral blij met fruit en aardappels en groente.
Een van de hoogtepunten is elk jaar weer de familiedag georganiseerd door Europa Kinderhulp. Voor elke leeftijd is er wel iets: van een draaimolen en schminken tot een buikschuifbaan en lasergamen.
Ook onze kinderen kunnen probleemloos met haar communiceren. Haar Nederlands is ondertussen beter dan ons Duits.
Elk jaar is het ook weer spannend hoe het zal gaan, maar net als de voorgaande jaren was het dit jaar ook weer geslaagd. Het is 22.30 uur geweest, Carina zit weer in de bus, we zwaaien haar uit, we zullen haar missen….
Volgend jaar is ze 15 jaar en mag ze voor het laatst met Europa Kinderhulp komen.

Carina


Steigerende gedachten. 

 
Enige tijd geleden logeerde ik in mijn geboortedorp. Nog wat nadoezelend bedacht ik op zondagmorgen dat ik naar de kerk wilde. Dat is daar niet zo moeilijk: er zijn er vier in het kleine dorp. Maar al snel was ik eruit; ik wilde naar onze 'oude' kerk. De kerk is gebouwd in 1819. Ik ben er gedoopt. Veel familieleden zijn er getrouwd. We hebben er gerouwd en gevierd.  
  Het was goed daar te zijn, het voelde heel vertrouwd, al was het tientallen jaren geleden dat ik voor het laatst in die banken zat. Zo bedenkend hoe fijn het was dat deze kerk er nog is, werd ik overvallen door een triest gevoel over onze kerk in Biddinghuizen.
 Hoe kan het dat deze oude kerk in een dorp dat niet groter is dan Biddinghuizen, na zoveel jaren nog steeds in ere gehouden wordt? Dit hele dorp staat pal voor de kerk. Als er gerestaureerd moet worden, kómt er geld.
 Waarom kan dat in Biddinghuizen niet? Nee, kom mij niet aan met 'er is geen geld', want dat geloof ik niet. De World Servants halen ieder jaar heel veel geld op. Er zijn de Voorhofdagen. De bereidheid om geld te geven is duidelijk aanwezig in ons dorp.
 Gaat het dan om historisch besef? Ontbreekt dat?  Is Biddinghuizen als dorp nog te jong? Laten we daarom zonder enig verzet een prachtig gebouw afbreken? Wachten we af tot het echt te laat is?
 Waarom zijn wij niet zo trots op 'onze' kerken dat we er alles aan doen om ze te behouden?
  Als de plannen doorgaan wordt het Schip een gymzaal. Het orgel moet weg, het is te groot en een elektronisch orgel is beter inzetbaar. De klank is niet belangrijk. De preekstoel maken we kleiner en het Kruis ook want anders past het niet in de Beuk.
 Als we de stoelen wat dichter bij elkaar zetten in een ander richting, kunnen we er allemaal in. Met Kerstmis en bij andere gelegenheden gaan we met z'n allen in de gymzaal zitten, net als in de beginjaren van de polder. Toen kon het ook.
 Ik vind het hele verontrustende berichten. Maar het blijft stil in Biddinghuizen...
Ik heb daar zondagmorgen in dat prachtige oude kerkje in mijn geboortedorp, genietend van het mooie geluid van het kerkorgel, bedacht dat ik niet wil dat we onze kerk het Schip op moeten geven. Het is onze kerk!
  Als je de nieuwsbrieven leest, lijkt het of we het Schip al kwijt zijn.
Dat het al niet meer terug gedraaid kan worden. Of het hele plan moet worden afgeblazen. Wist u dat?
 Wat mij betreft wordt het hele plan afgeblazen. Zodat er over 200 jaar nog steeds een prachtig monumentaal gebouw staat in Biddinghuizen... Wat vindt u? 
 
GHP. 
 
 
 
  
 



© 2019 Protestantse Gemeente Biddinghuizen - Realisatie: Sybit | Software op Maat

Realisatie: Sybit - Software op Maat